ΜΙΑ ΜΙΚΡΉ ΙΣΤΟΡΊΑ....

Ο άνθρωπος ο οποίος με έφερε κοντά στο Λεβαδειακο και με έκανε να τον ερωτευτώ ήταν ο πάππους μου. Εκείνος ζούσε και ανέπνεε για τον ΑΠΟΛ και ήταν πάντα διπλά στην ομάδα σε όλα τα χρονιά, στα ένδοξα της Α εθνικής μέχρι τα τοπικά της Δ εθνικής. Όνειρο του ήταν να δει την ομάδα μας να πρωταγωνιστεί στα σαλόνια της Α εθνικής, καθώς όχι μόνο εκείνον άλλα και τους περισσότερους μας είχε κουράσει αυτό το ανεβοκατέβασμα. Ο πάππους μου αρρώστησε σοβαρά το 2011, τη χρονιά της ανόδου στην Α εθνική. Αν θυμάστε εκείνη τη χρονιά είχαμε τερματίσει 4η στη Β εθνική και περιμέναμε το τι θα γίνει με κάτι άδειες για το αν θα συμμετάσχουμε στην Α εθνική με την Δόξα Δράμας. Η κατάσταση του από το καλοκαίρι και έπειτα χειροτέρευε. Είχε φτάσει Σεπτέμβρης και ακόμα δε ξέραμε αν θα συμμετέχουμε στην Α εθνική. Καθημερινά μιλούσα με το πάππου μου και η πρώτη του κουβέντα ήταν «ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ; ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ;» Όλα αυτά ενώ βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση και καθηλωμένος σε κρεβάτι. Λίγες μέρες μετά βγήκε η απόφαση για την άνοδο του Λεβαδειακου. Αμέσως του τηλεφώνησα και του μετέφερα τα νέα! Χάρηκε και ανακουφίστηκε. Περίπου δυο 24ωρα μετά άφησε τη τελευταία του πνοή οντάς ανακουφισμένος και χαρούμενος. Τη τελευταία φορά που μιλήσαμε μου είπε « θέλω να βλέπω το Λεβαδειακο συνεχεία ψηλά! Να μην τον ρίξει κάνεις και πότε!»

Το 2019 μετά τον υποβιβασμό όλο το βράδυ με στοίχειωναν αυτά τα λογία. Όλοι κλάψαμε, δακρύσαμε άλλα προσωπικά εγώ δε μπορούσα να συνέλθω με τίποτα. Ένιωθα παντού διπλά μου το πάππου μου να είναι στεναχωρημένος και απογοητευμένος. «Όλα αυτά τα χρονιά η ομάδα άντεξε άλλα το 2019 δε τα κατάφερε» έλεγα. Εκείνο το καταραμένο βράδυ ορκίστηκα σε μένα ότι η ομάδα θα βγει Α εθνική ξανά σύντομα και θα αντέξει για πάντα εκεί που ανήκει! Πείσμωσα και δε με πήρε από κάτω γιατί ξέρω πως σύντομα θα επιστρέψουμε πιο δυνατοί.

 

Υ.Γ. Πάππου θα επιστρέψουμε

 

ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ

 

60 ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ

Προσελκύστε περισσότερα άτομα με αυτή τη δημοσίευση

Μπορείτε να πρ